Poniżej opiszę typowy scenariusz, kiedy zgłasza się do nas pacjent z bólami pleców.

Zwyrodnienie stawu biodrowego (koksartroza) to coraz częstsza przypadłość, dotykająca wbrew pozorom nie tylko seniorów. Na poniższym zdjęciu widzimy badanie osoby w wieku poniżej 40 lat, u którego doszło do bardzo szybkiej progresji zmian kostnych i stawowych biodra. Nie jest to jednak codzienna sytuacja. Poniżej odniosę się do "typowej" koksartrozy u osób starszych.

Jeśli chorobę zwyrodnieniową stawu "uchwycimy" odpowiednio szybko, leczenie zachowawcze oparte na rehabilitacji i fizjoterapii oraz farmakoterapii może być skuteczne. Jeśli jednak zmiany są zbyt zaawansowane, leczenie takie będzie bezowocne i jedyną szansą na wyleczenie jest endoproteza biodra. Pacjenci podchodzą do tak poważnego zabiegu z dużym lękiem, co jest oczywiste. Jednak z mojego doświadczenia wiem, że najczęściej poprawa komfortu życia oraz ulga w bólu jest znacząca!

Wskazaniami do zabiegu są nieodwracalne, zaawansowane zmiany w stawie biodrowym, brak poprawy po leczeniu zachowawczym, a przede wszystkim znaczne ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu tj, problemy z chodzeniem, wstawaniem, ból wybudzający w nocy.

Zalecam ostrożność przy korzystaniu z wszelkiego rodzajów zastrzyków i terapii mających na celu regenerację chrząstki stawowej (osocze, PRP, kwas hialuronowy).. W zaawansowanej fazie zwyrodnienia kiedy chrząstka uległa dużej degeneracji oraz doszło już do zniszczenia powierzchni kostnych, takie interwencje są najczęściej nieskuteczne.

'

Zawroty głowy, czyli subiektywne odczucie wirowania lub braku równowagi, mogą mieć wiele przyczyn np. uszkodzenie mechaniczne ucha, choroby bakteryjne lub wirusowe, uszkodzenie nerwu VIII, nowotwory, zaburzenia krążenia i inne.

Ból przewlekły różni się z natury od bólu ostrego! Jednak jego dokładne mechanizmy zarówno powstawania jak i działania nie są dokładnie poznane.

W poniższym wpisie bazującym na obszernej pracy Kunera i Kunera (2021) zatytułowanej "Cellular Circuits in the Brain and Their Modulation in Acute and Chronic Pain" dowiemy się więcej o neurofizjologii zjawiska, które z wielu z Was towarzyszy na co dzień... a które my, jako terapeuci, staramy się poskromić!

Wprowadzenie.

"Doskonałym punktem wyjścia do zrozumienia, w jaki sposób w mózgu powstaje odczuwanie bólu, są analizy obrazowe, które dostarczają makroskopowego obrazu aktywności różnych obszarów mózgu w kontekście ostrego bodźca bólowego, zmian aktywności spoczynkowej w przewlekłych stanach bólowych lub zmiany w reprezentacji leków przeciwbólowych w kontekście ludzkim.

W tej dziedzinie panuje powszechna zgoda, oparta na niezliczonej liczbie badań obrazowych, co do tego, że pochodzenie bólu nie ogranicza się do pojedynczego obszaru, ale raczej że ból wynika ze zintegrowanych funkcji w sieciach mózgu. Charakter wzorców aktywności mózgu i regionów leżących u podstaw afektywnego wymiaru bólu, tj. jego nieprzyjemności, pozostaje tematem charakteryzującym się zarówno dynamicznym wzrostem zdobywanych spostrzeżeń, jak i znaczną debatą. Apkarian i wsp.(18) postulowali, że wymagana jest rekrutacja kluczowych elementów mózgu limbicznego, a mianowicie ciała migdałowatego, hipokampa, prążkowia brzusznego i przyśrodkowej kory przedczołowej, które regulują emocje, oczekiwania i istotność. Podczas ostrego bólu, subiektywnie odczuwanego przez ludzi, S. Egerdahl i in. (253) nie stwierdzili spójnej aktywacji kluczowych elementów mózgu limbicznego

Istnieje bogata literatura na temat zmian strukturalnych i funkcjonalnych w sieciach mózgowych u pacjentów z bólem przewlekłym.

Warto również zauważyć, że większość przypadków plastyczności funkcjonalnej i reorganizacji strukturalnej w bólu przewlekłym ma wspólne cechy z innymi zaburzeniami afektywnymi, które, co ciekawe, są również częstymi czynnikami ryzyka lub chorobami współistniejącymi bólu przewlekłego, takimi jak zespół stresu pourazowego, lęku i zaburzeń lękowo-depresyjnych.

Wyniki te potwierdzają pogląd wyłaniający się z kilku badań obrazowych u ludzi, że w miarę jak ból staje się przewlekły, następuje stopniowe przejście od sieci nocyceptywnych do sieci zarządzanych emocjonalnie.

Ból pojawia się w mózgu, ale skąd mamy wiedzieć, które obwody pośredniczą w odczuwaniu bólu? Skąd w przypadku którejkolwiek z dostępnych metod badania obwodów i zachowań mózgu wiemy, czy aktywność zarejestrowana w określonych neuronach bezpośrednio powoduje określone zachowanie obserwowane w tej chwili, czy też odzwierciedla inny proces, taki jak reprezentacja wewnętrzna? Aktywność może być po prostu epifenomenem, powiązanym z dowolnymi innymi procesami zachodzącymi w mózgu w tym właśnie momencie i może odzwierciedlać obliczenia stanów wewnętrznych, bodźców zmysłowych, czynności motorycznych lub dowolną ich kombinację. Aktywność może być również wywołana bodźcem bólowym, ale mimo to pełni funkcje inne niż percepcja bólu, na przykład przetwarzanie nieświadomych funkcji homeostatycznych. Co więcej, aktywność ta może być konsekwencją percepcji bólu, natychmiastową reakcją mózgu na percepcję bólu.

Nawet gdybyśmy mogli zarejestrować zachowanie wszystkich neuronów mózgu jednocześnie i dzięki temu wiedzieć, że wszystkie komórki są aktywne w danym momencie, a także gdybyśmy znali całą łączność tych neuronów, mogłoby nie być w stanie jednoznacznie ustalić związku przyczynowego. Dzieje się tak, ponieważ synaptyka połączenia są stochastyczne (158) i dlatego mogą sygnalizować określoną ścieżkę neuronów w jednym przypadku, ale nie w innym.

Zatem zdefiniowanie przyczynowości nie jest łatwym zadaniem, gdy opiera się wyłącznie na metodach obrazowania, które obserwują poziomy aktywności neuronów. Uzupełniające podejście do przyczynowości polega na specyficznej stymulacji pojedynczego neuronu, zespołu neuronów lub całego obszaru mózgu. Jeżeli bezpośrednia stymulacja pojedynczego neuronu wywołuje ból w ciągu kilku milisekund, można śmiało stwierdzić, że neuron ten powoduje odczuwanie bólu. Jak prawdopodobne jest, że aktywność pojedynczych neuronów powoduje percepcję?"

Wzgórze i ból.

"Na początku XX wieku uważano, że ból pojawia się w wzgórzu (117), co potwierdza obserwację, że stymulacja korowa obszarów somatosensorycznych rzadko powoduje ból (223). Dziś wierzymy, że ból jest percepcją wytwarzaną przez korę mózgową przy udziale wzgórza; jednakże nadal nie rozumiemy mechanizmów komórkowych i obwodów, ani też nie rozumiemy, w jaki sposób kora oddziałuje ze wzgórzem, wywołując percepcję bólu.

Nowsze badania wykazały udział wzgórza w modulowaniu aktywności korowej w percepcyjnym podejmowaniu decyzji, kontroli wykonawczej i uwadze (113). Jednak mechanizmy działające na poziomie obwodów pozostają słabo poznane.

Działanie wzgórza w ostrym bólu jest dobrze udokumentowane w badaniach mikrostymulacyjnych i obrazowych u ludzi (170, 191, 298, 315), natomiast jego wpływ na ból przewlekły jest mniej jednoznaczny. Badania obrazowe zazwyczaj nie ujawniają istotnego udziału wzgórza w bólu przewlekłym, co może wiązać się z opartym na zdarzeniach charakterem metody fMRI (75). Aby ominąć to ograniczenie, należy przeprowadzać analizy połączeń i sieci domyślnych, a także inne rodzaje analiz Wykorzystano dane MRI, ale zazwyczaj nie ujawniono spójnej i dominującej roli wzgórza (21, 118, 182, 71a). Jednakże poniższe obserwacje potwierdzają udział wzgórza w przewlekłych stanach bólowych: 1) stwierdzono, że przewlekły ból neuropatyczny jest powiązany z ciągłym spadkiem aktywności wzgórza (191), któremu towarzyszy zmieniony rytm wzgórzowo-korowy (301); 2) przewlekły ból pleców korelował z obustronną aktywnością tylnego wzgórza (20); 3) wykazano, że w centralnym bólu poudarowym pośredniczy wzgórze (153, 266, 293); 4) eksperymenty z mikrostymulacją wzgórza wykazały odczuwanie bólu zarówno u pacjentów bez bólu, jak i u pacjentów z bólem przewlekłym (76); 5) przewlekły ból był powiązany ze zmniejszoną objętością wzgórza i zaburzeniami równowagi przekaźników, co wiązało się z utratą neuronów (11, 110); oraz 6) utrata neuronów somatosensorycznych wzgórza wpływa na aktywność neuronów jądra siatkowatego wzgórza i ostatecznie może zaburzyć rytm wzgórzowo-korowy, wpływając w ten sposób na percepcję bólu (119). Dostępne dowody sugerują zatem, że wzgórze odgrywa rolę w generowaniu przewlekłych stanów bólowych, ale nie jest jasne, które jądra i obwody są zaangażowane."

Hipokamp i związany z bólem upadek funkcji poznawczych

"Hipokamp jest strukturą najlepiej zbadaną w kontekście mechanizmów uczenia się i pamięci. Uważa się, że jest siedliskiem pamięci kontekstowej i krótkotrwałej. Ponieważ u pacjentów z bólem przewlekłym często występują upośledzenia funkcji poznawczych i zaburzenia pamięci roboczej, wiele uwagi poświęcono charakteryzowaniu zmian w hipokampie. W eleganckim badaniu łączącym analizy modeli bólu przewlekłego zarówno na pacjentach, jak i na gryzoniach, Mutso i wsp. (198) odnotowali zmniejszoną objętość hipokampa u pacjentów z dwoma rodzajami bólu przewlekłego, co zostało uzupełnione obserwacjami zmniejszonej neurogenezy u dorosłych zwierząt z bólem neuropatycznym. Ograniczenie neurogenezy w hipokampie pogłębia się w wyniku przewlekłego stresu u zwierząt z neuropatią (238). Co ciekawe, Galhardo i współpracownicy (51) przeprowadzili przewlekłe, wielokanałowe zapisy elektrofizjologiczne w komórkach hipokampa szczurów i zaobserwowali, że komórki tego miejsca stają się niestabilne w przypadku bólu neuropatycznego.

Uzupełnia to zmniejszona wydajność w zadaniach związanych z pamięcią przestrzenną oraz upośledzenie łączności i spójności aktywności między hipokampem a korą przedczołową (50,198), a także redukcja niektórych markerów związanych z plastycznością synaptyczną (198). W innym badaniu, chociaż defekty poznawcze i upośledzenie zadań pamięciowych odtworzono w innym modelu bólu neuropatycznego, nie zaobserwowano żadnych zmian morfologicznych w ekspresji i lokalizacji białek synaptycznych (194). W niedawnym badaniu wykazano defekty w długotrwałym wzmocnieniu (LTP) i utratę okołonerwowych sieci macierzy zewnątrzkomórkowej otaczających interneurony hamujące u zwierząt z neuropatią, co sugeruje, że odhamowanie poprzez aberracje macierzy pozakomórkowej może leżeć u podstaw zaburzeń funkcji poznawczych w bólu przewlekłym (273).

"Twist" wprowadzono w nowszych badaniach, które sugerują, że hipokamp, ​​regulując procesy pamięciowe, może odgrywać aktywną rolę w modulowaniu samego odczuwania bólu. W badaniu, w którym wykorzystano leki antymitotyczne i myszy ze zmianami w neurogenezie, wykazano powiązania przyczynowe między neurogenezą a zachowaniami związanymi z utrzymującym się bólem neuropatycznym (10). Wymaga to jednak dodatkowej weryfikacji ze względu na brak swoistości manipulacji, zarówno pod względem umiejscowienia anatomicznego, jak i rodzaju dotkniętych komórek. Zgodnie z tym, obustronne wstrzyknięcie do hipokampa mieszanego roztworu A, które wywołało patologię hipokampa i zaburzenia uczenia się, również zmniejszyło nadwrażliwość w modelu bólu zapalnego (180). Potwierdzają to również dane obrazowe z Bilbao i wsp. (28) podali, że poziom glutaminianu wzrasta w bólu neuropatycznym i utrzymuje się na wysokim poziomie przez cały okres bólu przewlekłego."

Noradrenergiczna modulacja obwodów nerwowych w bólu.

"Ponad cztery dekady pracy nad noradrenergiczną kontrolą bólu, opisano zarówno mechanizmy obwodowe, jak i ośrodkowe (36, 280). Jednak pozostaje to obszar dynamicznych badań, szczególnie w odniesieniu do podstawowych obwodów, w którym stale przybywa nowych spostrzeżeń, którym towarzyszy rosnąca liczba otwartych pytań. Centralnie, miejsce sinawe (LC; grupa A6) jest największym źródłem noradrenaliny w mózgu, zapewnianym przez kluczowy węzeł neuronów noradrenergicznych, które kontrolują aktywność różnych obszarów korowych poprzez projekcje korowofugalne, a także projekcje zstępujące, które wyraźnie modulują przetwarzanie nocyceptywne w rdzeniu kręgowym."

Obraz powyżej: Aktualna wiedza na temat projekcji noradrenergicznych modulujących obwody bólu w mózgu. Na schemacie przedstawiono neurony noradrenergiczne w miejscu sinawym i ich wypustki wstępujące, które w dużym stopniu ułatwiają percepcję bólu, oraz wypustki zstępujące do rdzenia kręgowego, które w dużym stopniu hamują ból. BNST, jądro łożyska prążkowia końcowego; Enk, enkefalina; 5-HT, 5-hydroksytryptamina/serotonina; NA, noradrenalina; VTA, obszar brzuszno-tegmentalny. (Źródło: https://journals.physiology.org/doi/epdf/10.1152/physrev.00040.2019)

Rola ciała migdałowatego i jego połączenie z korą przedczołową.

"Ciało migdałowate ma kluczowe znaczenie dla emocji i zachowań motywacyjnych. Dwie części kompleksu ciała migdałowatego mają szczególne znaczenie dla bólu, a mianowicie CeA i ciało podstawno-boczne (BLA). Wysyłając projekcje brzuszną ścieżką ciała migdałowatego, regulują one aktywność wielu obszarów, w tym wzgórza, podwzgórza, kory przedczołowej, podstawy przodomózgowia, jądra półleżącego, jądra przegrody i ośrodków pnia mózgu, które wysyłają zstępujące informacje do mózgu. rdzeń kręgowy i regulują odpływ autonomiczny. Boczny obszar torebkowy CeA ma kluczowe znaczenie dla negatywnych emocjonalnych aspektów bólu i jest również nazywany „nocyceptywnym ciałem migdałowatym” (207)."

Modulacja peptydergiczna obwodów mózgowych w bólu.

"Razem z substancją P, CGRP jest neuropeptydem definiującym tytułową klasę nocyceptorów peptydergicznych i jest uwalniany zarówno na centralnych, jak i obwodowych zakończeniach nocyceptorów. Oprócz dobrze zbadanej, klasycznej roli w uczulaniu na nocyceptory, CGRP wyłania się obecnie jako kluczowy modulator bólu poprzez swoje zaangażowanie w obwody mózgowe.

Obecnie uznaje się, że polipeptyd podwzgórza, oksytocyna, jest ważnym modulatorem przetwarzania emocji, zwłaszcza w kontekście społecznym, oraz bólu (33, 162). Receptory oksytocyny ulegają szerokiej ekspresji w ośrodkowym układzie nerwowym, a ostatnio odkryto je także w obwodowych neuronach czuciowych(33, 228), gdzie ostatnio zasugerowano, że wiążą i znieczulają kanał potencjału receptora przejściowego TRPV1, ważny czujnik ciepła, protonów i różnorodnych algogenów, tym samym wskazując na działanie przeciwbólowe oksytocyny(206). Od dawna doceniano, że egzogennie podawana oksytocyna wzmaga działanie przeciwbólowe wywołane stresem i łagodzi zapalną nadwrażliwość nocyceptywną, gdy jest podawana ogólnoustrojowo, do kręgosłupa lub do mózgu. W działaniach tych biorą udział mechanizmy opioidergiczne i kannabinoidergiczne. I odwrotnie, badania z antagonistami receptorów oksytocyny również wykazały, że krążące ogólnoustrojowo poziomy oksytocyny mają wpływ na endogenną kontrolę bólu w określonych sytuacjach.

W przeciwieństwie do bólu zapalnego, znacznie mniej wiadomo na temat działania endogennej lub podawanej terapeutycznie oksytocyny na ból neuropatyczny. Niedawne badanie z udziałem transgenicznych myszy reporterowych do ekspresji oksytocyny sugeruje, że po uszkodzeniu nerwu nasila się synteza oksytocyny w podwzgórzu i jej transport aksonalny do tylnego płata przysadki mózgowej i rdzenia kręgowego (209).

Badania na ludziach wykazały wpływ sygnalizacji oksytocynergicznej na ból we wczesnym okresie życia i empatii społecznej. Wcześniaki są bardzo podatne na ból i stres, dlatego sugeruje się, że różnorodne interwencje ochronne w tym wrażliwym okresie, w tym ekspozycja rodziców i wokalizacja matki, stymulują układ oksytocyny u niemowlęcia i służą zmniejszeniu bólu i poprawie wyników leczenia(93).

Rzeczywiście wiadomo, że różne rodzaje stresu we wczesnym okresie życia, w tym rozłąka z matką, prowadzą do nadmiernej wrażliwości na ból i braku analgezji wywołanej stresem w późniejszym życiu, co można odtworzyć na modelach zwierzęcych."

Obraz powyżej: Modulacja sieci nocyceptywnych mózgu i regionów zaangażowanych w odczuwanie bólu i empatię społeczną przez obwody zawierające neuropeptydy oksytocynę i oreksynę. 2-AG, 2-arachidonyloglicerol; CB1, receptor kanabinoidowy 1; OUN, centralny układ nerwowy; LDT, nakrywka boczna; lewa, uzdeczka boczna; mPFC, przyśrodkowa kora przedczołowa; NAc, jądro półleżące; OT1, receptor oksytocyny 1; OXT, oksytocyna; PNS, obwodowy układ nerwowy; PVN, podwzgórzowe jądro przykomorowe; RVM, rdzeń rostro-brzuszny; vlPAG, brzuszno-boczny, okołoprzewodowy, szary; VTA, brzuszny obszar nakrywkowy. (Źródło: https://journals.physiology.org/doi/epdf/10.1152/physrev.00040.2019)

Wreszcie, biorąc pod uwagę proponowane znaczenie oksytocyny w promowaniu zachowań społecznych i empatii (34, 162), duże zainteresowanie budzi zbadanie, w jaki sposób wpływ społeczno-emocjonalnych składników działania oksytocyny wpływa na jej rolę w łagodzeniu bólu (33). W przyszłych badaniach ważne będzie dokonanie analizy podstawowych obwodów i zbadanie ich znaczenia w przewlekłym bólu i analgezji. Idąc tym tropem, ostatnie badanie wykazało, że wpływ oksytocyny na ostry ból był powiązany ze zwiększoną aktywnością prążkowia brzusznego i zmniejszoną aktywacją przedniej wyspy. Ponadto oksytocyna modulowała dokładność przewidywania bólu, co korelowało ze zmniejszoną aktywacją wyspy tylnej."

Podsumowanie.

"Podsumowując, to bogactwo dokumentacji naukowej dotyczącej rozbioru strukturalnego i funkcjonalnego wyjaśnienia obwodów regionalnych i komórkowych w mózgu ujawniło nowe, ważne spostrzeżenia na temat kodowania bólu w sieciach mózgowych. Przegląd w zwięzły sposób podkreśla znaczenie wzajemnych powiązań pomiędzy różnymi domenami funkcjonalnymi mózgu w określaniu wielowymiarowości percepcji bólu. W związku z tym staje się oczywiste, że modele i przewidywania dokonane w eksperymentach z obrazowaniem makroskopowym na ludziach można przetestować i w dużej mierze zweryfikować na modelach gryzoni. Tak więc, chociaż wyłaniają się indywidualne sieci, które oddzielają zmysłowy od afektywnego wymiaru bólu, istnieje znaczny poziom wzajemnego przenikani się.

Omawiane przez nas badania wykazały wzmocnienie sieci, które przyczyniają się do odczuwania bólu w przebiegu bólu przewlekłego, szczególnie w kontekście bólu neuropatycznego, co sugeruje stopniowe przejście od sieci nocyceptywnych do afektywnych w przejściu do bólu przewlekłego.

Co więcej, wyłoniły się nowe, bezprecedensowe spostrzeżenia, które pokazują, że chociaż istnieje duża regionalna cecha wspólna pomiędzy sieciami pośredniczącymi w różnorodnych funkcjach związanych z bólem i niepowiązanymi z nim, istnieje niezwykła specyficzność na poziomie łączności komórkowej i funkcjonowania obwodów."

Źródło: https://journals.physiology.org/doi/epdf/10.1152/physrev.00040.2019

Ból odcinka lędźwiowego kręgosłupa jest problemem doświadczanym coraz częściej, a przepukliny krążka międzykręgowego (ang. bulging disc) to jedne z najczęstszych patologii związanych z bólem pleców.

Wychodząc na przeciw potrzebom Pacjentów postanowiliśmy rozszerzyć nasze usługi o teleporadę z chiropraktykiem Mateuszem Nowackim D.C. 

Zalecamy teleporadę w następujących przypadkach:

• omówienie wyników badań obrazowych kręgosłupa (RTG, MR)
• konsultacja i omówienie dolegliwości bólowych kręgosłupa w celu zaplanowania odpowiedniej terapii indywidualnej
• ocena i ustalenie przyczyn zawrotów lub bólów głowy

Rezerwacje online: https://nowackichiro.nakiedy.pl/

Dorosły człowieku- tańcz! O tym jak przez taniec stajemy się mądrzejsi. 

Często gdy myślimy o tańcu, widzimy w nim zajęcia dla dzieci, kurs pierwszego tańca, salsy czy okazjonalne potańcówki zakrapiane alkoholem. Wiemy też, że to przyjemna forma ruchu, choć nie każdy traktuje ją poważnie.
Badania pokazują, że taniec nie tylko poprawia kondycję fizyczną czy nastrój, lecz także wspiera rozwój zdolności poznawczych, w tym pomaga w zapobieganiu demencji. Aby w pełni docenić znaczenie tańca, warto przyjrzeć się, jak wpływa on na różne aspekty funkcjonowania mózgu, od neuroplastyczności po integrację zmysłów.

Mądrzejsi od tańca. 

Nasze codzienne życie jest ruchowo podobne. Od wstania z łóżka po przebudzeniu, drogę do pracy, zakupy, sprzątanie, gotowanie, aż po powrót do łóżka powtarzamy te same trasy i schematy ruchowe. Często towarzyszy temu dużo siedzenia. Z łóżka do stołu, ze stołu do samochodu, z samochodu do biurka, z biurka do samochodu, z samochodu na kanapę, aż na końcu do łóżka.
Rozwój miast i udogodnień ułatwiających nasze życie, spowodował, że ciała nie mają wystarczająco dużo zmiennych w swojej codziennej przestrzeni by mogły przyjmować różne plany adaptacyjne. Chodzimy głównie po płaskim, produkty na sklepowych półkach są na wyciągnięcie ręki, na poziomie wzroku i nie musimy nawet podnieść rąk ponad głowę czy kucnąć. 

Ktoś pomyśli: ale to nie o mnie; jeżdżę do pracy rowerem, weekendami pływam a w chwilach przerw od pracy rozwiązuje sudoku.
Zgoda, jednak po jakimś czasie regularności w tych aktywnościach, stają się one kolejnym powtarzalnym wzorcem ze stałą siecią połączeń między neuronami. Aby zachować zdrowie i witalność naszego mózgu, potrzebujemy go stymulować do tworzenia nowych. 

Taniec = inteligencja. 

Inteligencja nie jest jedynie wartością liczbową, jak wynik testu IQ. Zgodnie z definicją Jeana Piageta, inteligencja to zdolność do radzenia sobie w sytuacjach, w których nie mamy gotowych rozwiązań. Jest to umiejętność podejmowania decyzji na podstawie analizy dostępnych informacji i przewidywania konsekwencji różnych działań. W kontekście neurologii, inteligencja wiąże się z plastycznością mózgu, czyli zdolnością do tworzenia nowych połączeń między neuronami i adaptacji do zmieniających się warunków.

W badaniu prowadzonym przez Albert Einstein College of Medicine wykazano, że taniec wyróżnia się na tle innych form aktywności fizycznej pod względem korzyści dla mózgu. Powód? Taniec wymaga podejmowania szybkich, spontanicznych decyzji oraz integracji różnych funkcji mózgowych – kinestetycznych, racjonalnych, muzycznych i emocjonalnych. Ta złożoność działań stymuluje mózg w sposób, który nie jest osiągalny przez inne formy aktywności fizycznej, takie jak tenis czy rozwiązywanie krzyżówek, które często polegają na powtarzalnych schematach i mniej angażują cały mózg.

Taniec wspiera neuroplastyczność, czyli zdolność mózgu do adaptacji poprzez tworzenie nowych połączeń nerwowych. Proces ten jest kluczowy dla utrzymania funkcji poznawczych w miarę starzenia się. Jak wyjaśnia dr Joseph Coyle z Harvard Medical School, kora mózgowa i hipokamp – obszary odpowiedzialne za pamięć i uczenie się – są niezwykle plastyczne i mogą się przebudowywać w odpowiedzi na nowe doświadczenia.

Ma też to swoje zastosowanie gdy pomyślimy o zawodach, które wymagają umiejętności analityczne czy kreatywne a są wykonywane zza biurka. Ruch jest konieczny by stymulować mózg do aktywizacji innych obszarów co może pozytywnie wpłynąć na rezultaty pracy. Kiedyś mówiliśmy o przewietrzeniu głowy rozumiejąc przez to potrzeby dotlenienia. Może powinnyśmy też czasem przeruszać ciało, by mózg odżywiony i pobudzony do dalszej pracy. 

Powyższe badania wskazały, że taniec może znacznie zmniejszyć ryzyko demencji. W badaniu, które objęło osoby starsze, analizowano wpływ różnych aktywności na zdolności poznawcze. Okazało się, że spośród wielu form rekreacji, tylko taniec oferował istotną ochronę przed demencją, redukując ryzyko o 76%. Dla porównania, rozwiązywanie krzyżówek zmniejszało ryzyko o 47%, a inne formy aktywności fizycznej, takie jak pływanie czy tenis, nie miały wpływu na zapobieganie demencji.

Do tańca. 

Dzięki wymaganiom, jakie stawia taniec – od podejmowania szybkich decyzji po integrację różnych funkcji mózgowych – jest on skuteczniejszy niż inne formy aktywności. Zatem, niezależnie od wieku, warto tańczyć często i cieszyć się korzyściami, jakie ta wyjątkowa forma aktywności przynosi dla ciała i umysłu.

Malwina, studio tańca Mów Ciałem Wrocław

Źródło: https://socialdance.stanford.edu/syllabi/smarter.htm

https://www.instagram.com/mowcialem/

W zeszłym tygodniu uczestniczyłam w szkoleniu prowadzonym przez Panią doktor Natalię Ukleję-Sokołowską, która na co dzień pracuje w Katedrze i Klinice Alergologii, Immunologii Klinicznej i Chorób Wewnętrznych w Bydgoszcz.

Wielu z naszych pacjentów cierpiących na mocne, przewlekłe bóle pleców niereagujących na leczenie zachowawcze zastanawia się czy czeka ich operacja kręgosłupa.

Zgłosił się do mnie 40 letni mężczyzna z chronicznym bólem i sztywnością kręgosłupa. Leczony przez lata na dyskopatię. Niestety nieskutecznie. Ale nie dość, że nieskutecznie, to w dodatku przez wiele lat nie usłyszał faktycznej diagnozy. ZZSK. Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Potwierdzone badaniami krwi (wysokie OB i CRP) oraz testem genetycznym HLAB-27.

Dlaczego nikt z lekarzy i radiologów nie zauważył poważnych zmian w stawach? Tego już się nie dowiemy. Najważniejsze jest to, że teraz możemy zacząć właściwe leczenie. 

Poniżej badanie rezonansem Pacjenta sprzed 11 lat. Zaznaczone zmiany zapalne w stawach krzyżowo-biodrowych. Następnie RTG miednicy wykonane 8 lat później, na którym szpary stawów są już praktycznie niewidoczne.

Dzień dobry. Mam na imię Karolina, mam 24 lata i jestem pacjentką Pani Darii od niespełna roku.

Ćwiczenia mogą być skuteczną formą leczenia przewlekłych zaburzeń bólowych, w tym fibromialgii, przewlekłego bólu szyi, zwyrodnienia stawów, reumatoidalnego zapalenia stawów i przewlekłego bólu dolnej części pleców.

Kogo boli kręgosłup lub odczuwa rwę kulszową na leżąco ręka w górę? 🙋🏼 Ano właśnie... Mało komu objawy dokuczają w spoczynku. Dlaczego więc wciąż badamy obrazowo kręgosłup wykluczając kompresję tkanek⁉️

Według publikacji w dzienniku Journal of Clinical Medicine obciążenie osiowe podczas rezonansu magnetycznego wywołuje zmiany w okolicy lędźwiowej i może poprawić diagnostykę uszkodzeń korzeni nerwowych.

Na zdjęciu pacjent umieszczony w urządzeniu uciskowym Dynawell® tuż przed badaniem metodą rezonansu magnetycznego.

W Polsce opcja wciąż chyba jeszcze niedostępna... 

Źródło: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/35456215/

Czy mogę regularnie ćwiczyć gdy cierpię na migrenę? Czy ćwiczenia w trakcie ataku migreny pomagają, czy szkodzą?

Dowiedz się więcej na http://mojamigrena.com/index.php/baza-wiedzy/131-cierpie-na-migrene-czy-moge-cwiczyc

Ból pleców może pojawić się nagle i mieć duży wpływ na twoje życie, rodzinę, hobby i karierę.

Migrena to przewlekłe schorzenie układu nerwowego objawiające się najczęściej jednostronnym, silnym bólem głowy wraz z towarzyszącymi nudnościami bądź wymiotami, światłowstrętem czy fonofobią. Migrena trwa z reguły od 4 do 72 godzin i nasilona jest przez wysiłek fizyczny.

Czytajcie więcej na stronie http://mojamigrena.com/index.php/baza-wiedzy/157-czym-jest-migrena

Napięciowy ból głowy to najczęściej występujący typ pierwotnego bólu głowy. Najczęstszy, a zarazem najmniej poznany!

Główną funkcją ludzkiego kręgosłupa jest wsparcie pozycji wyprostowanej, umożliwienie ruchu oraz utrzymanie balansu przy działaniu sił grawitacyjnych.

Według badań, w 2012 roku Polacy zażyli prawie 2 miliardy leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty.

Czy wiesz, że u 5-10% pacjentów z nowym, niespecyficznym bólem szyi problem stanie się przewlekły? Co zrobić żeby zmniejszyć szansę na taki scenariusz?

Zarostowe zapalenie stawu ramiennego (bark zamrożony, z ang. frozen shoulder) to choroba barku występująca u 2% do 5% ogólnej populacji, najczęściej dotykająca kobiety w wieku od 40 do 70 lat. Jej objawami klinicznymi są ból i sztywność barku; początkowo obejmuje jedno ramie ale często występuje symetrycznie; nie dotyka tego samego barku dwukrotnie.

Zamrożony bark może mieć postać pierwotną (idiopatyczną) lub wystąpić wtórnie po wcześniejszej operacji, urazie, unieruchomieniu oraz w wyniku zmian ogólnoustrojowych, takich jak cukrzyca i niedoczynność tarczycy. Leczenie zachowawcze zalecane jest w początkowej fazie choroby, a blokada nerwu nadłopatkowego jest jedną z terapeutycznych opcji, dającą zadowalające rezultaty.

W nowych badania z 2023 przeprowadzonych a 25 pacjentach wykazano, że blokady nerwu nadłopatkowego jest skuteczna u pacjentów z zamrożonym barkiem po 4 tygodniach stosowania, a poprawa funkcjonalności utrzymuje się przez 12 tygodni.

Źródło: Nunes SR, Andrade FG, Fernandes MR. Adhesive Capsulitis' Patients Report Improvement in Functionality Trough International Classification of Functioning, Disability and Health Checklist and Dash After Suprascapular Nerve Blocks. Rev Bras Ortop (Sao Paulo). 2022 Aug 2;58(3):487-494. doi: 10.1055/s-0042-1751261. PMID: 37396072; PMCID: PMC10310426.

Objaw Chwostka u pacjentki z tężyczką utajoną (film).

https://www.youtube.com/watch?v=kyQnT_XEWiM